Marta Babich
Sekretarz Rady

 Sprawozdanie z VII spotkania Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej

VII spotkanie Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej odbyło się 6 października br. w Centrum Formacyjno-Rekolekcyjnym "Arka" w Gródku nad Dunajcem. Było to zarazem ostatnie i podsumowujące spotkanie Rady II kadencji. Zostało ono poświęcone także realizacji programu duszpasterskiego na rok 2007/2008, którego hasłem są słowa: "Bądźmy uczniami Chrystusa".  

Obradom przewodniczył biskup tarnowski Wiktor Skworc, który na wstępie podziękował zebranym za pracę w radzie oraz poświęcony czas. Podsumowując mijającą kadencję biskup przypomniał, że rada zajmowała się zagadnieniami duszpasterskimi dotyczącymi różnych grup w Kościele oraz różnymi problemami diecezjan. Wyraził on również nadzieję, że owoce tej pracy będą stanowiły inspirację dla Parafialnych Rad Duszpasterskich do podejmowania konkretnych działań w parafiach naszej diecezji. Biskup życzył członkom rady, żeby zostali wybrani panowie na następną kadencję. Zauważył, iż czas ciągłych zmian wymaga podejmowania wciąż nowych wyzwań (przykładem jest choćby problem emigracji).

Wprowadzeniem do obrad Rady był wykład ks. dr. Wiesława Lechowicza, rektora WSD w Tarnowie, pt.: "Uczeń Chrystusa wezwany do dawania świadectwa w swoim środowisku". Ks. Lechowicz zwrócił uwagę, iż dawanie świadectwa jest jedną z podstawowych funkcji Kościoła. Wymienił także inne funkcje, które Kościół sprawuje: przepowiadanie słowa Bożego, sprawowanie sakramentów świętych oraz przewodzenie wspólnocie. Zaznaczył on, że dawanie świadectwa łączy się z funkcją przepowiadania słowa Bożego, gdyż właśnie świadectwo jest najbardziej czytelnym językiem, a także najbardziej skuteczną formą głoszenia słowa Bożego. Powiedział także, że świat nie potrzebuje nauczycieli bez świadków. Podkreślił, iż "świadczenie" rodzi się  z doświadczenia. Jeżeli doświadczymy obecności Boga, Jego miłości, prawdy Ewangelii to będziemy się tym doświadczeniem dzielić z innymi. Prelegent skoncentrował swój wykład na odpowiedzi na pytanie: Gdzie i w jakich środowiskach można dawać świadectwo o Chrystusie?

Zdaniem ks. Lechowicza pierwszym miejscem dawania świadectwa jest rodzina, pojmowana jako wspólnota wierząca i ewangelizująca, stąd wynika wniosek, że w rodzinie powinno mieć miejsce świadectwo życia chrześcijańskiego. Prelegent podkreślił ogromną rolę rodziców w kształtowaniu wiary dzieci (np.: przez symbole religijne, rozmowy). Mówił także, że rodzina świadczy o wierze, nadziei i miłości, a zarazem jest miejscem dialogu z Bogiem i tego dialogu uczy. Wynika z tego, że bardzo ważny jest wspólny udział w niedzielnej Eucharystii, wspólne przystępowanie do Komunii Świętej, a także do sakramentu pokuty i pojednania oraz wspólna modlitwa. Prelegent określił rodzinę jako "wspólnotę w służbie człowieka". Pod tym wyrażeniem umieścił on gościnność, życzliwość, szacunek, śpieszenie z pomocą innym i zaangażowanie na polu charytatywnym.

Kolejnym środowiskiem, które daje możliwość świadczenia o przynależności do Chrystusa jest szkoła. Ma ona być miejscem - jak zauważył prelegent - dawania świadectwa nie tylko przez katechetów, ale także przez dyrekcję, nauczycieli, innych pracowników oraz uczniów.  

Ważnym miejscem, w którym osobiste świadectwo wiary powinno być widoczne jest parafia. Wykładowca akcentował bliskość parafian oraz wzajemną więź pomiędzy nimi. Podkreślił, że w parafii niezbędne jest świadectwo kapłanów, osób konsekrowanych, ale także świadectwo osób świeckich.  

Kontynuując myśl dawania świadectwa przez osoby świeckie i jego znaczenie w parafii, ks. Rektor wyraził swoje przekonanie o tym, że ważne jest zaangażowanie się osób świeckich w działalność ruchów katolickich  i stowarzyszeń apostolskich działających w parafiach.

Życie polityczne to kolejna przestrzeń, jaka daje różne możliwości świadczenia o przynależności do Chrystusa. Polityka jest troską o dobro wspólne, dlatego możemy i powinniśmy wpływać na życie polityczne - mówił ks. Lechowicz - mając zawsze na uwadze dobro człowieka. Zauważył on, że nasze zaangażowanie w życie polityczne świadczy o tym, że chcemy budować życie społeczne i polityczne oparte na wartościach chrześcijańskich.  

Bardzo ważne w dawaniu świadectwa - jak podkreślił ks. Lechowicz - jest środowisko pracy. Zwrócił on uwagę na tematy rozmów prowadzonych pomiędzy pracownikami, które dotyczą Kościoła, duchowieństwa, a także na potrzebę obrony wartości chrześcijańskich w środowisku pracy. Zdaniem ks. Lechowicza w świadectwie ważne jest także właściwe wykonywanie powierzonych obowiązków w miejscu pracy.

Szeroką płaszczyzną do dawania świadectwa nazwał ks. Lechowicz kulturę. Zachęcał on, aby wykorzystywać z niej to, co służy naszemu dobru. Szczególną uwagę zwrócił na mass media, zaznaczając, że przekaz informacji ma służyć formacji.

W dyskusji członkowie Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej zwrócili uwagę na rolę, jaką odgrywa świadectwo przynależności do Chrystusa w życiu chrześcijanina. Rodzina, szkoła, parafia, miejsce pracy to przestrzenie, które najczęściej obligują nas do dawania świadectwa. Aby to świadectwo było dla wszystkich czytelne, konieczna jest właściwa postawa: pogłębiona relacja z Bogiem, stosowne relacje z bliźnimi, sumienne wypełnianie obowiązków wynikających z otrzymanego powołania, jak i w miejscu nauki czy pracy. Specyficznym miejscem, które stwarza okazję do dawania świadectwa jest środowisko emigracyjne, stąd ważne jest, by uświadamiać ludziom, a zwłaszcza osobom młodym, że poza krajem nie przestają być katolikami  i powinni żyć zgodnie z nauką Kościoła, nie ulegając wpływom Zachodu.

Zdaniem członków Rady w świadectwie niezmiernie ważna jest jego autentyczność. Nie wystarczy jedynie powoływać się na wiarę lub świadczyć tylko tam, gdzie czerpie się z tego korzyść. Istotne jest, by być świadkiem Chrystusa zawsze, w każdej sytuacji. Trzeba również przyjąć na siebie skutki, jakie wypływają z autentycznego świadczenia o Chrystusie (np.: niezrozumienie, wyśmianie).

Podczas spotkania zauważono, że katolicy często wstydzą się dawać świadectwo o swojej przynależności do Chrystusa. Akcentowano niejako dwie twarze katolików, pobożnych w kościele a oziębłych duchowo w środowisku życiowym, a także konieczność odwagi bycia wierzącym. Uczestnicy spotkania rozmawiali również o roli rodziców, pedagogów, katechetów w kształtowaniu właściwych postaw u innych osób.  

Poruszono także kwestię dawania świadectwa przez kapłanów i osoby konsekrowane. Zauważono, że świadectwa tych osób są niezbędne, a bywa, że wręcz decydujące dla innych. Kapłan czy osoba konsekrowana nie mogą być urzędnikami Pana Boga, lecz powinni być Jego rzeczywistymi świadkami. Sam autorytet księdza jako pasterza jest niezbędny i być może nie każdy ksiądz uświadamia sobie, jak wierni z ogromną uwagą patrzą na niego.  

W czasie dyskusji podkreślono rolę formacji świadków Chrystusa, zaznaczając, że prawdziwym świadkiem Chrystusa może być jedynie ten, kto pozostaje w bliskiej z Nim relacji, poznaje Go i stara się Go wiernie naśladować. Miejscem formacji mogą być rodziny, szkoły, miejsca pracy, jak  i parafie. Działające w parafiach ruchy katolickie i stowarzyszenia apostolskie dają możliwość pogłębionej formacji chrześcijańskiej oraz zaangażowania apostolskiego. Sposobnością do pogłębiania relacji z Panem Bogiem są m.in. dni skupienia, rekolekcje czy sesje formacyjne.

Podsumowując obrady, bp Wiktor Skworc stwierdził, że świadek Chrystusa to ktoś, kto ma tożsamość i zdaje sobie sprawę z tego, kim jest jako człowiek ochrzczony. Jak zauważył ze świadomości rodzi się odpowiedzialność. Zaznaczył również, że potrzeba dziś autentycznych świadków Chrystusa, osób, które mają świadomość, co znaczy być katolikiem i dają o tym wyraz w swojej postawie.

CZĘŚĆ I: URZĘDOWO-INFORMACYJNA

Akta Stolicy Apostolskiej

Akta Konferencji Episkopatu Polski

Akta Biskupa Tarnowskiego

Dekrety

Z życia diecezji

Jubileusze-godności – zwolnienia – nominacje

Zmarli kapłani

CZĘŚĆ II: FORMACYJNO-PASTORALNA

Opracowania