Bóg objawił się ludziom prostym - Homilia w czasie Mszy św. poświęcenia Kuchni dla ubogich im. Św. Szymona z Lipnicy * - (Tarnów - klasztor OO. Bernardynów, 4 października 2007 r.)

 Umiłowani ubodzy, Siostry i Bracia!
Czcigodni Ojcowie Bernardyni!
Drodzy wolontariusze Caritas!

 Eucharystycznym dziękczynieniem jednoczymy się z Chrystusem, który wysławia dziś swojego Ojca za to, że objawił ludziom prostym tajemnice Królestwa Bożego (por. Mt 11,25). Wśród obdarowanych Bożym objawieniem jaśnieją dziś szczególnie święci: Franciszek z Asyżu i jego duchowy syn - Szymon z Lipnicy.

Bóg objawił się ludziom prostym. "Wybrał to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć, i to, co nie jest szlachetnie urodzone według świata i wzgardzone,  i to, co nie jest, wyróżnił Bóg, by to, co jest, unicestwić, tak by się żadne stworzenie nie chełpiło wobec Boga" (1 Kor 1,27-29).

Dla świętego Franciszka i świętego Szymona Chrystus - objawienie Ojca stał się mądrością od Boga, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem, stał się ich chwałą i jedyną chlubą (por. 1 Kor 1,30-31). Naśladując Chrystusa, przeszli przez życie, dobrze czyniąc, i otrzymali niewiędnący wieniec chwały. Idąc za głosem Jezusa, stali się podobni, by użyć porównań  z Mądrości Syracha, do gwiazd zarannych wśród chmur, do księżyca w pełni w dniach świątecznych, do słońca świecącego na przybytek Najwyższego, do tęczy wspaniale błyszczącej w chmurach, do kwiatu róży i lilii, do młodego lasu Libanu w dniach letnich, do ognia i kadzidła w kadzielnicy, do szczerozłotego naczynia, ozdobionego drogimi kamieniami wszelkiego rodzaju (Syr 50, 3-9).

Dziś dziękujemy za tych Bożych "Prostaczków", którzy poznali Syna, którym Syn objawił Ojca (Mt 11,27).

 Drodzy Siostry i Bracia!

Jakie są wspólne rysy spełnionego powołania świętego Franciszka z Asyżu i świętego Szymona z Lipnicy? Co sprawia, że ich świadectwo świętości jaśnieje nieprzemijającym światłem? "Skąd Wam to, święci Boży Prostaczkowie, że cały świat przychodzi do Was?" (por. Jan Paweł II, List apostolski na 800-lecie urodzin św. Franciszka Radiabat velut)

Odpowiedź wydaje się jasna - święty Franciszek i święty Szymon spotkali Chrystusa, pozwolili się dosięgnąć Jego miłości, zawierzyli Mu swoje życie i poszli za Nim, dokądkolwiek On poszedł. Droga, którą poszli ci dwaj święci, w języku chrześcijańskim nazywa się krótko - krzyżem. Franciszek i Szymon byli i nadal pozostają zwiastunami i głosicielami, którzy z mocą przypominają Kościołowi pierwszeństwo orędzia Krzyża, jak gdyby to Bóg przez swoje ubogie sługi chciał na nowo zasadzić drzewo życia pośrodku świata. Bogactwo świętości Franciszka i Szymona kryje się więc w Chrystusowym krzyżu, który stał się dla nich jedyną chlubą. Pozwolili się ogarnąć tej tajemnicy tak dalece, że sami stali się ukrzyżowani, dla człowieka i dla świata (por. Jan Paweł II, List.; Ga 6,14)

Pójście drogą krzyża. Znoszeniem trudów - osiągnęli radość życia, wolność - posłuszeństwem, samego siebie - dogłębnym umartwieniem, a miłość do stworzenia - odrzuceniem miłości własnej.

Zaparcie się siebie, wzięcie swojego krzyża i pójście za Jezusem, było również owocem wsłuchiwania się w Słowo Boże sine glossa. Święci Franciszek i Szymon przyjmowali Ewangelię bez komentarzy mających ją złagodzić, odebrać jej moc i twardość wymagania. Słuchali słowa i przyjmowali je tak, jak zostało wypowiedziane, jako słowo Chrystusa, zwrócone do nich osobiście. Tajemnice królestwa, o których mówił Jezus, zostały im objawione z całą ostrością i jasnością, ponieważ nie stawiali oni oporu słowu, nie barykadowali swojego umysłu, nie kryli się przed przyjściem Pana, nie lękali się ognia, który On zapalił w ich sercach.

Są dla nas wyzwaniem. Dla nas, którzy lękamy się cierpienia. Dla nas, stawiających nieraz na szczycie hierarchii wartości miłość własną. Dla nas, opornych na słowo Boże i jednocześnie tęskniących za chrześcijaństwem żywym.

 Moi Drodzy!

Franciszek i Szymon stali się świętymi. Dziś wołają o naszą świętość. Wołają, abyśmy, jak oni, przyszli do Chrystusa i przyjęli Jego jarzmo i brzemię. Abyśmy, jak oni, naśladowali Chrystusa cichego i pokornego sercem, abyśmy od Chrystusa uczyli się ewangelicznego radykalizmu, a w Jego szkole stawali się wiernymi uczniami (por. Mt 11,28-30).

 Umiłowani!

Skierowane do nas słowa Jezusa: "Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy obciążeni i utrudzeni jesteście, a Ja was pokrzepię" (Mt 11,28), są adresowane do wszystkich ludzi. Łatwo jednak zauważyć, że niektórzy są obciążeni i utrudzeni ponad miarę różnymi formami ubóstwa; także materialnym ubóstwem. Nie czas i miejsce szukać przyczyn i je nazywać; my ludzie Jezusa Chrystusa na ziemi musimy się dzielić tym, co posiadamy. Wezwania Jezusa w tej kwestii są radykalne i jednoznaczne. Idź, sprzedaj, co masz i oddaj ubogim. Dla nich - tarnowskich ubogich XXI wieku - otworzymy nową kuchnię, w której będą mogli się pokrzepić, znaleźć ciepłą i serdeczną gościnę. Ta kuchnia i jadłodajnia to pomnik, wyraz naszego dziękczynienia za kanonizację duchowego syna świętego Franciszka, za świętego Szymona z Lipnicy.

Ubogich zawsze mieć będziemy. Stąd naszą powinnością, jako uczniów Jezusa, jest otwieranie dla nich naszych serc, jest chrześcijańska caritas jako odpowiedź na Caritas Boga.

Wyrażam wdzięczność Ojcom Bernardynom i wiernym świeckim z tar- nowskich dekanatów za współpracę w dziele budowy kuchni - pomnika. Niech ona stanie się impulsem do jeszcze intensywniejszej pracy kościelnej Caritas, niech stanie się impulsem dla jeszcze gorliwszej służby Chrystusowi w Jego ubogich. Podejmijmy wyzwania, stawiane nam przez Jezusa i Jego świętych.  

Za świętym Pawłem mówię dziś wszystkim: Na wszystkich, którzy pójdą drogą krzyża, drogą miłości do Boga i bliźnich, drogą świętości - niech zstąpi pokój i miłosierdzie. Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa niech będzie z duchem waszym, bracia i siostry! (por. Ga 6,16.18) Amen.

CZĘŚĆ I: URZĘDOWO-INFORMACYJNA

Akta Stolicy Apostolskiej

Akta Konferencji Episkopatu Polski

Akta Biskupa Tarnowskiego

Dekrety

Z życia diecezji

Jubileusze-godności – zwolnienia – nominacje

Zmarli kapłani

CZĘŚĆ II: FORMACYJNO-PASTORALNA

Opracowania