Untitled Document
In virtute Crucis

Słowo biskupa Stanisława Budzika, po otrzymaniu święceń biskupich

Bracia i Siostry w Chrystusie!

Już za kilka godzin Kościół rozpocznie, Liturgią nieszporów, obchód Wielkiego i Świętego Tygodnia Męki Pańskiej. Z ust modlącego się Ludu Bożego popłyną ku niebu słowa starodawnego hymnu, które rozległy się już dziś w tej świątyni: Vexilla Regis prodeunt, fulget Crucis mysterium! Sztandary Króla się wnoszą, jaśnieje tajemnica Krzyża!

Tajemnica Krzyża jaśnieje tak mocno, że Kościół zasłania w tych dniach wizerunki Ukrzyżowanego. Jakby nie chciał nas porazić Jego blaskiem, zanim się nie przygotujemy do obchodu Świąt paschalnych. Dopiero w Wielki Piątek odsłoni nam w pełni tajemnicę miłości Boga w Trójcy jedynego: "Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata!"

Świat, w którym żyjemy, potrzebuje odkupienia. Woła o sens i szuka ładu! Rozpaczliwie dobija się zbawienia, błądząc w oparach własnej ignorancji i szukając go tam, gdzie go nie ma. Trzeba mu więc przypominać, za św. Pawłem, że Krzyż, będący dla wielu współczesnych głupstwem i zgorsze­niem, jest dla tych, którzy uwierzyli, mocą i mądrością Bożą!

Kiedy więc dzisiaj z lękiem i drżeniem podejmuję nowe zadanie w Kościele, pragnę zanurzyć moją słabość w blasku mocy promieniującej z Krzyża. Tylko w mocy Krzyża, in virtute Crucis, można się zmierzyć z zadaniem, które przerasta zwyczajne siły człowieka.

Z wielkim wzruszeniem kieruję dziś moje myśli do Ojca Świętego Jana Pawła II, który powierzył mi krzyż biskupiej posługi. Ojcze Święty, dziś głosisz nam Ewangelię cierpienia i tym bardziej jesteś dla nas Świadkiem nadziei płynącej z tajemnicy Odkupienia. Modlimy się nieustannie, abyś był długo dla nas i dla świata skałą wiary - jak Piotr - i - jak Paweł - Apostołem narodów.

Osobę Ojca Świętego reprezentuje wśród nas Nuncjusz Apostolski. Księże Arcybiskupie, Kościół tarnowski tu zgromadzony raduje się z obecności swego Wielkiego Rodaka. Zechciej przyjąć moje dziękczynienie za posługę Współkonsekratora i za ojcowskie przyjęcie podczas pamiętnych dla mnie spotkań w Nuncjaturze.

Eminencjo, Księże Kardynale, Metropolito Krakowski, następco św. Stanisława. Wyrażam moją synowską wdzięczność za przewodniczenie tej Eucharystii i za przejmujące słowo skierowane do mnie na drogę biskupiej posługi.

Księże Biskupie Wiktorze, Pasterzu Kościoła tarnowskiego, który w Duchu Świętym wprowadziłeś powierzony Tobie Lud w trzecie tysiąclecie chrześcijańskiej wiary. Wzrusza mnie i mobilizuje zaufanie, jakim mnie od początku obdarzasz. Dziękuję Ci za to, że powierzyłeś mi przed laty troskę o źrenicę biskupiego oka - Seminarium Duchowne. Dziękuję Ci za to, że przez święcenia biskupie wprowadziłeś mnie do grona sług Ewangelii Jezusa Chrystusa dla nadziei świata. Wzywam mocy płynącej z Chrystusowego Krzyża, aby nie zawieść zaufania, jakim zostałem obdarzony.

Z wdzięcznością zwracam się do Księdza Arcybiskupa Metropolity Lubelskiego. Księże Arcybiskupie, ściany tej katedry są Ci szczególnie bliskie, tak jak serca ludzi, którym przez lata wskazywałeś na piękno Bożej prawdy. Twoja obecność i posługa Współkonsekratora stanowią kolejny dowód życzliwości wobec Kościoła, który jest w Tarnowie i wobec mnie osobiście. Zachowujemy tę życzliwość we wdzięcznej pamięci serca.

Dziękuję wszystkim tu obecnym Księżom Biskupom tak diecezjalnym, jak i pomocniczym. Radujemy się obecnością naszych Rodaków: Księdza Biskupa Jana Styrny z Elbląga i Ks. Biskupa Zygmunta Zimowskiego z Radomia. Szczególną wdzięczność wyrażam Ks. Bpowi Władysławowi Bobowskiemu, który był moim ojcem duchownym w Seminarium, a teraz po ojcowsku przyjął mnie jako swojego współpracownika.

W tajemnicy świętych obcowania jest z nami Biskup Jerzy Ablewicz, który wyświęcił mnie w tej katedrze na kapłana. Spoczął w jej podziemiach dokładnie 14 lat temu - 3 kwietnia 1990 roku. Wdzięczną pamięcią obejmuję także Biskupa Piotra Bednarczyka, zmarłego kilka lat temu oraz biskupa Józefa Gucwę, którego uroczystości pogrzebowe celebrowaliśmy niespełna miesiąc temu.

Wyrazy podziękowania składam na ręce obecnych tutaj rektorów i profesorów wyższych uczelni. Dziękuję przedstawicielom władz samo­rządowych województwa, miasta i powiatu.

Słowa braterskiej wdzięczności kieruję pod adresem kapłanów, tak licznie tutaj zgromadzonych. Skłaniam głowę przed moimi wychowawcami i profesorami, dziękuję Księżom Kanonikom Kapituły Katedralnej w Tarnowie, oraz Kapituł Kolegiackich w Nowym Sączu i w Bochni. Raduję się z obecności wielu czcigodnych i zasłużonych duszpasterzy, a zwłaszcza Księży Dziekanów. Dziękuję kolegom kursowym i księżom rodakom. Uczucia serdecznej wdzięczności kieruję w stronę sióstr zakonnych, które zawsze wiernie towarzyszą mojej kapłańskiej drodze.

Dziękuję gościom przybyłym z zagranicy: z Austrii, Niemiec, Szwajcarii, ze Słowacji i Ukrainy. Dziękuję Pani Konsul Generalny Republiki Austrii w Krakowie, Herminie Poppeler.

Ich möchte mich herzlich bedanken bei der Frau Generalkonsulin der Republik Österreich. Vielen Dank, liebe Gäste aus Österreich, Deutschland der Schweiz, der Slovakei und der Ukraine. Es freut micht besonders die Anwesenheit der Barmherzigen Schwestern aus Innsbruck, mit denen ich seit zwanzig Jahren herzlich verbunden bin. Vergelt's Gott, Mutter Pia Regina und Schwester Maria Clarina.

Velmi sa tešim z pritomnosti knazov zo Slovenska. Vitam velmi srdečne otca biskupa a otca rektora zo Spišskej Kapituly, otca dekana teologickej fakulty z Bratislavy, otca prelata a profesora z Nitri. Spajaju nas spolu puta dlhoročneho priatelstwa a spoluprace. Nech Vam Pan Boh vynahradi Vašu namahu že Ste tu prišli. Kristov križ nech posilňuje Cirkev na Slovensku.

Składam pocałunek wdzięczności na rękach moich nauczycieli i wychowaw­ców. Raduję się obecnością koleżanek i kolegów ze szkoły podstawowej i średniej.

Bogu wszechmogącemu składam dzięki za moją Rodzinę, w której otrzymałem dar życia i skarb wiary. Wspominam zmarłych przed kilku laty Rodziców: Władysławę i Ludwika. Na ręce mojej jedynej siostry składam podziękowanie dla całej bliższej i dalszej rodziny.

Wdzięczną pamięcią ogarniam rodzinną parafię Łękawicę. Raduję się obecnością przedstawicieli parafii, w których pracowałem: Matki Bożej Bolesnej w Limanowej, św. Maksymiliana w Tarnowie i parafii Katedralnej. Po 22 latach znowu zamieszkałem w cieniu Katedry.

Dziękuję dyrekcji i pracownikom Caritas Diecezji Tarnowskiej. Z wdzięcznością zwracam się do kierownictwa i pracowników Wydawnictwa Diecezji Tarnowskiej Biblos. Świadectwem jakości waszych usług są piękne zaproszenia i pamiątkowe obrazki, jakie otrzymają uczestnicy tej uro­czystości.

Pozdrawiam z wdzięcznością Seminarium Duchowne: Księży Przełożo­nych i Profesorów, diakonów i alumnów, siostry józefitki i pracowników świeckich, pracowników budowy, inżynierów i artystów. Minione lata były czasem wielkiego budowania, materialnego, ale przede wszystkim duchowe­go. Niech Boski Architekt kształtuje w każdym z was żywą świątynię swojej obecności wśród ludzi.

Dziękuję wreszcie wszystkim, którzy przyczynili się do zorganizowania i uświetnienia tej uroczystości, dziękuję chórowi Pueri Cantores Tarnovien­ses pod dyrekcją Ks. prof. Andrzeja Zająca i Księdzu Profesorowi Kazimierzowi Pasionkowi za piękną kompozycję. Bóg zapłać tym, którzy składali życzenia i dary, a zwłaszcza tym, którzy wspierali mnie i obiecali dalej wspierać modlitwą. Dziękuję także tym, których z ludzkiej ułomności pominąłem.

Na koniec wróćmy do Krzyża. Stańmy u Jego stóp z miłością i wiernością Maryi, Matki Bolesnej. Razem ze św. Janem przyjmijmy testament z Krzyża i napełnijmy się Jego mocą. I z wiarą zawołajmy: "Krzyżu Chrystusa, bądźże pochwalony, Na wieczne czasy bądźże pozdrowiony! Z Ciebie moc płynie i męstwo, w Tobie jest nasze zwy­cięstwo!

"Nauczanie Kościoła zatem we wszystkich swych formach musi być zawsze skoncentrowane na osobie Jezusa i winno coraz bardziej kierować ku Niemu. Trzeba czuwać, by był On przedstawiany w całej pełni: nie tylko jako wzorzec etyczny, ale przede wszystkim jako Syn Boży, jedyny i niezastąpiony Zbawca wszystkich, który żyje i działa w swoim Kościele. Aby nadzieja była prawdziwa i niezłomna, musi stanowić priorytet działalnoś­ci duszpasterskiej najbliższych lat".

(Jan Paweł II, Ecclesia in Europa, nr 48)

Untitled Document

kwiecień - czerwiec 2004

 Akta Konferencji Episkopatu Polski

Chrześcijańska odpowiedzialność za Ojczyznę,
Apel biskupów polskich o odpowiedzialność za przyszłość Polski i Europy w obliczu wstąpienia Polski do struktur Unii Europejskiej

Akta Biskupa Tarnowskiego
Z życia diecezji
Odznaczenia-jubileusze-zwolnienia-nominacje
Zmarli kapłani

Kapłani zmarli w 2003 roku

Uroczystości pogrzebowe śp. biskupa Józefa Gucwy
Opracowania
Warto przeczytać...

Ks. Andrzej Michalik, Czym jest katolicyzm?